บทที่ 37

“จะจ้องไปถึงเมื่อไหร่คะ กะจะจ้องให้ตัวพรุนเลยหรือไง”

จู่ ๆ จิรายุก็หันขวับมาจ้องหน้าฉันแล้วพูดขึ้น

แต่พอสบตากับฉัน เขาก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบเอ่ยปากแก้เก้อว่า “ขอโทษที พี่หมายความว่า เธออยากจะพูดอะไรก็พูดมาเถอะ”

ฉันส่ายหน้า บางทีอาจจะเป็นเพราะชินกับสไตล์การพูดของเขาแล้ว แถมการที่เขาเป็นฝ่ายเอ่...